၂၀၀၉ ႏွစ္သစ္မွ စ၍ က်ေနာ္သည္..

အခုမွပဲ ၿပီးသြားေတာ႔တယ္..

အုိ စာရွဳသူ.. သင္သည္ ဂြက်တတ္သူ တစ္ဦးပါလား။

သူမ၏ အသက္ကင္းမဲ႔ေသာ ခႏၶာကိုယ္ ထုိေမႊ႕ယာထက္၀ယ္ လဲေလ်ာင္းေနခဲ႔သည္မွာေတာ႔ အတန္ငယ္ပင္ ၾကာျမင္႔ပါေခ်ၿပီ။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ႔..

ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္မွာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးတစ္လံုး ရွိသတဲ႔ေလ။ အိမ္ႀကီးရဲ႕ ၿခံ၀န္းတံခါးျမင္႔ျမင္႔ႀကီးကေတာ႔ အၿမဲလိုလို ပိတ္ထားတာပဲ ေတြ႕ရတတ္တယ္တဲ႔

မိမိကိုယ္ကုိ လက္ထပ္ျခင္း (၁) ရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းပုိင္းပါ

“ရတာေပါ႔ကြ”
ခင္မင္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ သင္းအုပ္ဆရာ ဦးဇာတက ေျပာလုိက္ေသာ ထုိစကားလံုး ေလးလံုးသည္ က်ႏုပ္၏ ဘ၀ကို တဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းလဲေစခဲ႔သည္။ ထိုကဲ႔သုိ႔ မေျပာႏုိင္မီ သင္းအုပ္ဆရာသည္ ႏွစ္နာရီသာသာမွ် ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဖလဲမင္းႏွင္႔ သမၼာက်မ္းစာပါ အခန္းမ်ားကို အႏုလံု ပဋိလံု အေသးစိတ္ တယ္လီဖုန္းျဖင္႔ ေဆြးေႏြးခဲ႔ရေသးသည္။ လီဘီတီးကပ္စ္ ေခၚ တတိယေျမာက္ ဟီဘရူး က်မ္းစာထဲမွာေတာ႔..

အား.. ကြ်တ္ကြ်တ္..
ဒီတဗိုက္က်မွ နဲနဲပိုနာေနသလုိပဲ..
တစ္မိနစ္တစ္ခါ သားအိမ္ထဲက ၾကြက္သားေတြ ခံုးခံုးၿပီး ထထလာရင္ ေသခ်င္ေစာ္နံေအာင္ကို နာေရာ..

ဒုတိယျပႆနာကေတာ႔ သိမ္ေမြ႕နက္နဲသည္ပဲ ေျပာရမလား၊ ရွဳပ္ေထြး နက္ရွိုင္းသည္ပဲ ေျပာရမလား၊ ထူးဆန္းအံ႔ဖြယ္ျဖစ္သည္ပဲ ေျပာရမလား သူ႔ဖာသာသူ မသိေခ်။ ဘယ္သူမွ် ယံုၾကည္ႏုိင္ဖြယ္ရာမရွိ၍ ယခုအခ်ိန္ထိ မည္သူ႔ကိုမွ ေျပာမျပဘူးေခ်။ သူကိုယ္တုိင္ပင္ ၄င္းအရာသည္ ထူးဆန္းသည္႔ အတတ္ပညာတစ္ရပ္လား၊ ဆဌမအာရံုတစ္ခုလား ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးပင္။ သူဟာ အာရံုေပါက္ေနသူတစ္ေယာက္လား၊ ေမွာ္ေအာင္ေနသူတစ္ေယာက္လား။

စည္တီးလို႔ ရန္ပယ္ေခ်ာင္းေရလွ်ံတယ္ဆိုတာ တင္စားေျပာတာပါရွင္။ တကယ္ကေတာ႔ ရန္သူေတြ ခ်ီတက္လာတာကို ကင္းေမွ်ာ္စင္ကျမင္ရင္ မဟာအလုတစည္ေတာ္ကုိ တီးရတယ္ေလ.. စည္ႀကီးက အႀကီးႀကီးဆုိေတာ႔ တီးလုိက္ရင္ ဒိန္းကနဲျမည္တဲ႔ စည္သံဟာ မိုးခၽိမ္းသံထက္ေတာင္ က်ယ္ေသးတယ္..

ေၾကာက္စိတ္သည္ သူ၏ ၿမီးေညွာင္႔ရိုးဆီမွ တျဖည္းျဖည္း တရစ္ၿပီးတရစ္ အေပၚသို႔ တက္လာသည္။ အခင္းႀကီးငယ္သြားလုိစိတ္သည္ ထိန္းမရေအာင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ႏွလံုးသားသည္ အိမ္ေျမွာင္အၿမီးျပတ္ကဲ႔သို႔ တဆတ္ဆတ္တုန္၏။ အာေခါင္ေျခာက္၍ စကားလံုးမ်ားေပ်ာက္ကုန္သည္။ ေသြးဆုတ္ေသာမ်က္ႏွာသည္ ေဖြးေဖြးျဖဴသည္။

အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး ႏုပ်ိဳလန္းဆန္း အရြယ္တင္ေစတဲ႔ ပစၥည္း ဟူသမွ် မရမက ကို သံုးေတာ႔တာပါပဲ။ ဂ်င္ဆင္း၊ လင္ဇီး၊ ဗိုက္တာမင္အီး၊ ဆက္ထရမ္၊ ငွက္သိုက္၊ ၾကက္ေပါင္း၊ ဖီးၾကမ္း၊ ပ်ားရည္၊ ေပြးကိုင္း၊ ကနခို… အို.. စုံလုိ႔ စံုလုိ႔ပါပဲရွင္။