ရုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ Genre ေတြဟာ Adventure | Sci-Fi လို႔ဆိုလိုက္ရင္ ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ႔ စိတ္၀င္တစားၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ကိုေတာ႔ လူေျပာမ်ားေနေပမယ္႔ Genre ထဲမွာ Adventure | Sci-Fi အျပင္ fantacy နဲ႔ action ပါေနေတာ႔ သိပ္ၿပီးစိတ္မ၀င္စားမိခဲ႔ပါဘူး။ preview မွာလည္း ထူးဆန္းတဲ႔တိရစာၦန္ေတြနဲ႔ ပစ္သတ္တိုက္ခုိက္ေနတာေတြရယ္ ကြန္ျပဴတာဂိမ္းပုံစံျဖစ္ေနတာရယ္ကို သတိထားမိတယ္။ တစ္ခါ 3D လို႔ ဆိုေပမယ့္လည္း အျခားျဖစ္ရပ္မွန္ documentary 3D ေတြေလာက္ ေကာင္းပါ့မလား၊ animation ေတြသိပ္မ်ားေနမလား စတဲ႔အေတြးေတြနဲ႔…..

…… ဟုိတစ္ပတ္စေနေန႔က ရပ္ရွင္ရုံထဲေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ေစာေစာေလးႀကိဳေရာက္လို႔ ခုံမွာထိုင္ၿပီး ကေလးေတြပဲ လာၾကည္႔မွာပဲ.. ဟုတ္ေကာဟုတ္ေသးရဲ႕လားဆိုၿပီး ေတြးေနမိျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရုံထဲကို မ်က္မွန္အိတ္ေလးေတြကိုင္ၿပီး လူေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ ၀င္လာၾကတယ္။ ဒီၿမိဳ႕က ရုပ္ရွင္ရုံေတြဟာ သာမန္အခ်ိန္ေတြမွာ လူတစ္၀က္ရွိရင္ေတာင္ကံေကာင္း။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ႔ ရုံႀကီးတစ္ရုံထဲမွာ ရုံေသးေလးေတြ အခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိေတာ႔ အျခားကားေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကိုလည္း တစ္ျပိဳင္နက္ျပေလ႔ရွိေတာ႔ ရုံတစ္ရုံမွာ လူအနည္းငယ္ပဲရွိတတ္တယ္။ အခုကေတာ႔ လူေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ၀င္လာလိုက္တာ လွ်ံေတာင္က်ေတာ႔မယ္။ ပရိသတ္ကေတာ႔ ထင္ထားတဲ႔အတိုင္း တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္က ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြမ်ားတယ္။ Rated 14-A‎‎ ဆိုေပမယ္႔လည္း အသက္ရွစ္ႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္ေလးေတြလည္း ပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ESL ေက်ာင္းလာတက္ပုံရတဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကိုရီးယန္းေယာကၤ်ားေလးေတြနဲ႔ မိန္းကေလးေတြ အေယာက္အစိတ္ေလာက္ ထိုင္ေနတဲ႔ အတန္းနဲ႔ ေရွ႕တန္း၊ ေနာက္တန္းေတြမွာ ၀င္ထိုင္ၾကတယ္။

ရုပ္ရွင္မစခင္ အျခားရုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ preview ေတြအားလုံးကလည္း ကေလးကားေတြ။ ရုပ္ရွင္စေတာ႔ 3D မ်က္မွန္ကိုတပ္၊ ခုံကိုေက်ာမွီၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားျခင္းမဲ႔စြာ ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္။

ယာဥ္ပ်ံႀကီးထဲက cryo vault ထဲက cryo capsules ေတြ၊ ဆြဲငင္အားသုညမွာ လြင့္ေမ်ာေနတဲ႔ med tech. ေတြ၊ ေအာ္ပေရးရွင္းစင္တာထဲက ကြန္ျပဴတာခုံေတြ၊ ဘိုင္အိုဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာရွိတဲ႔ amniotic အရည္ထဲက လူနဲ႔အဲဒီလေပၚက လသားေတြရဲ႕ DNA ေတြကိုေပါင္းစပ္တီထြင္ထားတဲ႔ ကိုယ္ခႏၵာေတြ၊ အထူးသျဖင့္ Dr. Grace Augustin (Sigourney Weaver) နဲ႔ Colonel Miles Quaritch (Stephen Lang) တို႔ရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံရင့္က်က္ေနတဲ႔ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြ၊ ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔စကားေျပာေတြနဲ႔ ရုပ္ရွင္က ရုပ္လုံးၾကြလာတယ္။

ဒီရုပ္ရွင္ကားရဲ႕ Genre ဟာ Action/Adventure/Suspense/Thriller/Scifi/Fantasy‎ လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ္႔ လူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ဘ၀အေတြ႕အႀကဳံေတြေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ရုပ္ရွင္ရဲ႕genre အေပၚယူဆခ်က္ေတြဟာ ဆန္႔က်င္စြာကြဲျပားသြားၾကမွာေသခ်ာတယ္။ ၾကာၾကာဆက္ၾကည္႔ရင္ ကိုလိုနီစိတ္ဓာတ္ဆိုင္ရာ ခ်ယ္လွယ္အျမတ္ထုတ္မႈအပိုင္းေတြကိုပါ ထည္႔သြင္းထားတာကို ေတြ႕ျမင္လာႏိုင္တယ္။

အဲဒီအထဲမွာမွ ပန္ဒိုရာလေပၚက ရွိသမွ်အရာမွန္သမွ်ကို ခ်ယ္လွယ္ခြင့္ရထားတဲ႔ ပုဂၢလိကကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ Resources Development Administration ေခါင္းေဆာင္Parker Selfridge ရဲ႕ စစခ်င္းေျပာလိုက္တဲ႔

“နယ္ခံေတြကို လွည္႔စားႏိုင္ဖို႔ သူတို႔လို ေနတတ္၊ စားတတ္၊ ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္ရမယ္…” ဆိုတဲ႔ စကား။

You’re supposed to be winning the hearts and minds of the natives. Isn’t that the whole point of your little puppet show? If you look like them, if you talk like them, they’ll trust you?

ဆိုတဲ႔ စကားလုံးေတြနဲ႔တင္.. anti-colonialism /anti-capitalism လႈံ႕ေဆာ္လိုက္တယ္၊ လမ္းခင္းလိုက္တယ္ဆိုတာ သိသာေနတယ္။

Isn't that the whole point of your little puppet show? You walk like them, you talk like them. We build them a school, teach them English, but after how many years the relations with the indigenous are only getting worse.

မင္းရဲ႕မထိေရာက္တဲ႔ ရုပ္ေသးပြဲပဲ။ နယ္ခံေတြအတြက္ ေက်ာင္းေတြေဆာက္ေပးထားတယ္၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတယ္.. သူတို႔လိုေနထိုင္စားေသာက္တယ္၊ ဒါေတာင္မွ ဆက္ဆံေရးေတြအဆင္မေျပလာဘူး လို႔ Selfridge က စကားကို တင္လိုက္တယ္။

အဲဒီခ်ိန္မွာ “Yeah, well that tends to happen when you use machine guns on them”. လို႔ Dr. Grace Augustine က စကားကို ခ် လိုက္တယ္။

ပထမအခန္းမွာတင္.. သူတို႔ေတြရဲ႕ စကားအတင္အခ်ေတြကိုၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးလူျဖဴတစ္ေယာက္ေယာက္ကပဲ ေခါင္းေဆာင္လုပ္မယ္၊ နယ္ခံမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားကို အႏိုင္ရမယ္၊ ၿပီးေတာ႔ နယ္ခံေတြကိုေခါင္းေဆာင္မႈျပဳၿပီး အျမတ္ထုတ္သမားေတြ (လူဆိုးေတြကို) ျပန္ၿပီး တိုက္ထုတ္ေတာ႔မယ္႔ရုပ္ရွင္ တစ္ခုျဖစ္မွာကို ႀကိဳျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ (အခ်ိဳ႕ေသာ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေတြလို.. ျမိဳ႕သားကအၿမဲ ပညာတတ္၊ ရုပ္ေခ်ာ၊ စိတ္သေဘာေကာင္း၊ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ၿပီး နယ္ကမိန္းကေလးရဲ႕ ႏွလုံးသားကိုေကာ၊ မိသားစု၊ တစ္ရြာလုံးရဲ႕ခ်စ္ခင္မႈေတြကို ရၿပီး၊ မိန္းကေလးကို တစ္ဖက္သတ္ႀကိဳက္ေနရွာတဲ႔ နယ္သားေလးကပါ ေလးစားၿပီး အခ်စ္ကိုစေတးေပးလိုက္ရတဲ႔ ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္မ်ိဳးသရပ္ေဖာ္ထားမယ္ဆိုတာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္)

က်မရင္ကို အထိဆုံးအခန္းကေတာ႔ ေနာက္ဆုံးေပၚ တိုက္ေလယာဥ္ပ်ံေတြ၊ စက္ေသနတ္ေတြ၊ ေရာ႔ကတ္ေလာင္ခ်ာေတြနဲ႔ နယ္ခံေတြခုိကိုးေနထိုင္ရာ သစ္ပင္ႀကီးကို အျမစ္လွန္ပစ္ဖို႔ ခ်ီတက္လာခ်ိန္မွာ၊ နယ္ခံ(Na’Vi)ေတြဟာ ရွိတဲ႔ေလးနဲ႔ျမွားေတြနဲ႔ ျပန္ပစ္ၿပီး ခုခံကာကြယ္တဲ႔ အခန္းပါပဲ။ ဒါရုပ္ရွင္တစ္ခုပဲလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သတိေပးေနတာေတာင္မွ မ်က္လုံးထဲမွာ လူနီအင္းဒီးယန္းေတြကို လူျဖဴေတြ အႏိုင္ရသြားၿပီး ေျမာက္နဲ႔ေတာင္အေမရိကတိုက္ႀကီးတစ္ခုလုံးမွာရွိတဲ႔ ေဒသခံလူေတြ ရဲ႕စကားေတြပါ အျမစ္ျပဳန္းေပ်ာက္ကြယ္လုျဖစ္တာေတြ နဲဲ႔ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပြဲေတြ မ်က္စိထဲမွာတန္းစီၿပီး ေပၚလာေတာ႔တာပါပဲ။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ေကာင္းကင္ကိုရဲ႕ “ကၽြန္” ကဗ်ာကလည္း ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ပန္ဒိုရာလေပၚက နယ္ခံေတြ ခိုကိုးေနထိုင္တဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးတအိအိၿပိဳလဲ၊ မီးေတြေလာင္၊ နယ္ခံ(Na’Vi)ေတြ ကမၻာပ်က္သလိုေျပးလႊားေအာ္ဟစ္ေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းေတြတုန္လာၿပီး သက္ျပင္းေတြႀကိတ္ရိႈက္ေနခဲ႔ရတယ္။ ေဘးနားက ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကိုရီးယန္းေလးေတြကေတာ႔ ေနာက္ဆုံးေပၚနည္းပညာေတြကို ခံစားေနၿပီးသေဘာက်ေနၾကတယ္။

ဒီရုပ္ရွင္မ်ိဳးဟာ anti-colonialism /anti-capitalism/ anti-exploitation theme ေတြကို မသိမသာ ဒါမွမဟုတ္ သိသိသာသာႀကီးကို မီးေမာင္းထိုးျပထားၿပီး white-males-leaders ေတြကိုေမြးထုတ္ထားတဲ႔ အျခားေသာ white-guilt-story ရုပ္ရွင္မ်ိဳးလို႔ ျမင္မယ္ဆိုလည္း ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက လူသားေတြဘက္ကၾကည့္ရင္ Jake ဟာ ကိုယ့္အမ်ိဳးကို သစၥာေဖာက္သူ race traitor တစ္ေယာက္။ သူဟာ အမိန္႔ကို မနာခံတဲ႔အျပင္ Na’ Vi ေတြဘက္ကို ပါသြားသူ။ ကိုယ္ဆိုရင္ေကာ Jake ေနရာ ဘာလုပ္မလည္း။ လူသားေတြကပို ခြန္အားႀကီးတယ္၊ နည္းပညာပိုျမင့္တယ္၊ လွည့္စားတတ္တယ္။ Na’ Vi ေတြက်ေတာ႔ ဒီအျမတ္ထုတ္တဲ႔ အုပ္စုနဲ႔ယွဥ္ရင္ spiritual သမားေတြ၊ မလိုအပ္ဘဲ တိရစာၦန္ေတြကိုေတာင္ မသတ္ျဖတ္ဘူး။ Jake ဟာ လူသားဘ၀မွာ ေျခမသန္ဘူး။ Na’ Vi တစ္ေယာက္ဘ၀မွာ သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြဟာ သန္မာတယ္။ Neytiri ကလည္း ငယ္တယ္၊ လွတယ္။ ပန္ဒိုရာကလည္း လွတယ္။ Neytiri ကိုေဘးနားမွာထားၿပီး လွပတဲ႔ ပန္ဒိုရာေပၚက ေရတံခြန္ေတြထဲမွာ ကူးခတ္ရတာ၊ ေလထဲမွာ ေမ်ာေနတဲ႔ ေလေပၚကၽြန္းႀကီးေတြၾကားမွာ နဂါးေတြကို စီးေနရတာ ၾကည္နူးမိမွာပဲ။ သူဟာ Na’ Vi တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရပ္တည္သြားခ်င္တာ မမွားဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူသားေတြဘက္ကၾကည္႔ရင္ေတာ႔ သစၥာေဖာက္တစ္ေယာက္ျဖစ္သြားရသူ…..။

ဒီရုပ္ရွင္ကို အေပၚမွာေထာက္ျပတဲ႔ အေၾကာင္းေလးေတြကို အေလးအနက္ေတြ သိပ္မေတြးပဲ၊ သူတို႔ဘာေပးခ်င္ေနတာလည္းကို က်မလုပ္မိသလို အကုန္လုံးစုပ္ယူဖို႔ မႀကိဳးစားဘဲ၊ ရုပ္ရွင္ကိုရုပ္ရွင္လိုပဲၾကည္႔မယ္ဆိုရင္လည္း သိပ္လွတဲ႔ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ပါ။

Neytiri က Jake ကို သတ္ဖို႔ျမွားနဲ႔ သစ္ပင္ေတြၾကားကခ်ိန္ထားတုန္း၊ ေကာင္းကင္က လည္းေမႊးလိုအရာ (woodsprite) ေလးက ေျဖးေျဖးေလးလြင့္ေမ်ာလာၿပီး ျမွားေပၚမွာ လာနားေနတယ္။ နယ္ခံေတြ ျမင့္ျမတ္တယ္လုိ႔ယူဆတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ ပ်ံသန္းေနတဲ႔သစ္ေစ႔ေတြ… ျမင့္ျမတ္သန္႔ရွင္းတဲ႔ ၀ိညာဥ္ေတြ (very pure spirits) ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ႔ အရာေလးေတြမွ တဆင့္ Eywa (deity) ရဲ႕ နမိတ္ျပမႈေၾကာင့္ Jake ကို မသတ္ေတာ႔ဘဲ၊ သူမမိခင္ျဖစ္သူ ၀ိညာဥ္ထိန္းဆီကတစ္ဆင့္ ဘာေတြမ်ားသိရႏိုင္မလည္းဆိုတဲ႔ အေတြးနဲ႔၊ သူမတို႔ Na’ Vi ေတြ ေနထိုင္ရာ သစ္ပင္ႀကီးဆီေခၚသြားခဲ႔တယ္။

သူမ မိခင္က Jake ကို Na’ Vi ေတြရဲ႕ နည္းေတြကို သင္ေပးဖို႔ Neytiri ကိုခိုင္းေတာ႔ Neytiri က ျငင္းတာေတြ၊ ေနာက္ဆုံး မိခင္ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ဘဲ Na’ Vi ေတြရဲ႕ နည္းေတြကို သင္ေပးၿပီး အေနနီးစပ္ၿပီး ခ်စ္သြားၾကတာေတြ။

ပန္ဒိုရာေတာနက္ႀကီးကို စိတ္ကူေတြရယ္ နည္းပညာေတြရယ္နဲ႔ အလွဆင္ထားတာကလည္း အ့ံမခန္းပါပဲ။ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာ စိမ္းျမညိဳေမွာင္ေနတဲ႔ နတ္သမီးကမၻာႀကီး။ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း ေျမျပင္ေပၚကေရညွိစိမ္းကေလးေတြက မီးေလးေတြလင္းၿပီး မီး၀ိုင္း၀ိုင္းစိမ္းစိမ္းေလးေတြ ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲထြက္လာတာေတြ၊ ထိလိုက္တိုင္းမီးလင္းသြားတဲ႔ ပန္းပြင့္ေတြ သစ္ပင္ေတြ။ ညပိုးေကာင္ေလးေတြ၊ ထူးဆန္းတဲ႔ တိရစၦာန္ေတြနဲ႔ neural link ခ်င္းဆက္သြယ္ၿပီး စိတ္နဲ႔ေစခိုင္းတာေတြ၊ ခံစားခ်က္မွ်ေ၀တာ၊ အေပးအယူမွ်တာေတြ၊ တိရစၦာန္နဲ႔လူ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူအခ်င္းခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဖက္သတ္မဟုတ္တဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျပန္အလွန္ေရြးျခယ္မႈေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းမႈဆိုင္ရာ မသိမသာ ပညာေပးမႈေလးေတြ…။

ရုပ္ရွင္Genre ထဲမွာ fantacy နဲ႔ action ပါေနရင္ သိပ္စိတ္မ၀င္စားတတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဒီရုပ္ရွင္ကိုၾကည္႔ၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ႔ လူသားေတြနဲ႔ Na’Vi စစ္ပြဲထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၿပီး ကမၻာေပၚျပန္ေရာက္လာသလိုပါပဲ။ ဒီရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္သင့္လား၊ မၾကည့္သင္လားလို႔ ေမးမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေသခ်ာေပါက္ၾကည့္သင့္တဲ႔ ရုပ္ရွင္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ အေပၚယံေဖ်ာ္ေျဖမႈတစ္ခုအေနနဲ႔ ၾကည္႔တာေတာင္ တန္ေနပါၿပီ။ နည္းပညာနက္နဲမႈေတြ၊ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အျခား race ေတြေပၚမွာရွိတဲ႔ အျမင္ေတြနဲ႔ယူဆခ်က္ေတြ၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ျပန္ျမင္တာေတြနဲ႔…. သူတို႔ေတြရဲ႕ အျခား..အျခားေသာ အေတြးယာဥ္ကိုစီးၿပီး ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ .. ပိုၿပီးေတာင္ တန္ႏိုင္ပါေသးတယ္လို႔…